مآدرمـ ـ ـ ...

دُرُست!

این همه سآل گذشتُ من ،

سمتِ شما آمدن، بلد نبودم!

امّـآ

شمآ که آمدن بلد بودی آقـ ـآ...

می آمدی ُ می دیدی که چگونه در حآلِ آب شُدن است !

خودم رآ نمیگویم آقآ!

مآدرم!

بیآ و مآدر رآ به تمآشآ بنشین

دلش رآ باز کن دردهآیش بخوآن

دست هآیش رآ بنگر و خآلی بودنش رآ نظـآره شو

حق بده که آب شوم و دلسرد از خدآی ِ مآدرم

که میبیند و جوابش نمیدهد...

اِشآرهـ : من سالهاست که نمیخندم از ته دل!

اِشآرهـ : باعث ُ و بانی لبخند ِ من که نه! لبخندِ مادرم شو ...

اِشآرهـ : به رضاییت قسم از شما دلخورم!

از دل تا حرم ...