اَمآنـــ ــــ ...

اَمان...

اَمان از از بندگانی که تشنهِ تعریف و دیوانه ِ قضاوت اند...

نجاتم بده آقا...

اِشآرهـ : مقصدرا گُم کرده ام!

اِشآرهـ : گمراه بودم اما نه تا این حد...

اِشآرهـ : حالا فقط من ماندم و ضریح و دخیلی که مرا پس زده

اِشآرهـ : از سقف ِ این اتاق غم که نه، اشک های شبانه ِ مادرم میچکد ...